นางตะเคียน

ประสบการณ์สยองขวัญ

เรื่องของผมนั้นมันได้เกิดที่ศุภาลัยรีสอร์ท ที่สระบุรี ซึ่งในวันนั้นเป็นวันงานของคนญวน ผมเองไม่ใช่คนญวนหรอกครับ แต่ที่ไปก็เพราะไปเป็นเพื่อนน้าเท่านั้นเอง

งานจะเริ่มขึ้นในเวลา ทุ่มครึ่ง แต่ผมไปถึงตั้งแต่เกือบหกโมงได้ ผมกับน้าได้ดูขบวนแห่เซิ้ง ดูสักพักจนเบื่อแล้วเลยตกลงกันว่าจะออกเดินสำรวจรอบๆ รีสอร์ทสักหน่อย แล้วเราก็พบว่ารีสอร์ทแห่งนี้จะถูกล้อมรอบโดยแม่น้ำป่าสัก โดยอีกฝั่งของแม่น้ำป่าสักจะเป็นหน้าผา

พอเดินได้สักพักนึง ผมกับน้าชายก็เจอหอคอยซึ่งเข้าใจว่าเขาเอาไว้ดูนกกัน ผมกับน้าเลยขึ้นไปบนนั้นกัน ตะวันก็ไกล้จะตกดินแล้ว พอถึงข้างบนผมก็ลองตะโกนใส่หน้าผาดู ผลคือเสียงก็สะท้อนกลับมาสนุกดีครับ

สักพักน้าก็เอ่ยถามผมว่า เห็นกล้วยไม้ตรงหน้าผาฝั่งโน้นมั้ย ผมก็หันไปมองไม่เห็นอะไร แต่ผมก็ไม่ได้สนใจกับคำของน้ามากนัก เลยก้มลงมองไปข้างล่างแล้วก็พบสิ่งหนึ่ง นั่นแพนี่นา จอดอยู่ริมแม่น้ำ

อ้าว มีนางรำอยู่ด้วย 5-6คน สวยๆทั้งนั้นเลย ผมเลยชวนลงไปดูที่ข่างล่าง แต่พอกำลังลง พวกนางรำนั้นก็เดินสวนขึ้นมาพอดี แต่ก็ไม่เป็นไรไหนๆก็ลงมาแล้ว ลงไปเล่นในงานซะหน่อยเลยก็ดี พอสักพักผมก็เหลือบมองดูที่หน้าผาฝั่งตรงข้ามหากล้วยไม้ของน้า

มองไปมองมาที่ผมเจอกลับไม่ใช่กล้วยไม้ครับ แต่เป็นผู้หญิงผมยาว สวย มองมาทางผม และยิ้มให้ด้วย ผมเลยถามว่า น้าเห็นผู้หญิงคนนั้นมั้ย คำตอบที่น้าผมตอบมาทำให้ผมงุนงงมาก เพราะน้าผมตอบมาว่าไม่เห็น ผมเลยแอบชี้ไปทางผู้หญิงคนนั้น(ที่แอบชี้เพราะกลัวเสียมารยาท)

นั่นไงล่ะ ไหน! นั่นมันกล้วยไม้ อ้าวน้ากลับเห็นเป็นกล้วยไม้ไปซะนี่ นั่นมันผู้หญิงชัดๆ ผมพยายามชี้ยังไงน้าก็มองไม่เห็น ผมเลยลองมองที่หน้าผาใหม่ เธอก็ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม แต่พอมองไปรอบๆ เอ๊ะ! นั่นมันหน้าผานี่นา แล้วจะมีคนมานั่งอยู่ได้ไงเป็นเงาหรือเปล่า ก็ไม่ใช่เงาหรอก ก็เพราะขอบผ้าถุงมันสีทองอยู่ชัดๆ

เอาวะ ลองถามน้าเป็นครั้งสุดท้าย แต่คราวนี้ผมชี้ไปที่หน้าของเธอเลย แล้วก็ถามอีกครั้งว่า นั่นอะไร น้าผมตอบอย่างมั่นใจว่าดอกกล้วยไม้สีม่วง

เท่านั้นล่ะครับ ผมจับมือน้าวิ่งขึ้นมาเลย แล้วพอกลับมา ผมลองมาพลิกหนังสืออ่านดู ก็เจอประวัติครับ เป็นประวัติแม่นางตะเคียน เอาไว้วันหลังผมจะมาเล่าให้ฟังต่อนะครับ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *