วิญญานจรจัด

ประสบการณ์สยองขวัญ

ออมมีอายุในระหว่าง 17 – 18 ปี เป็นเด็กที่ค่อนข้างมีปัญหา สาเหตุเกิดจากผู้นำครอบครัว ผมมักจะเห็นเธอแอบนั่งร้องไห้อยู่ที่หลังบ้านของเธอ เห็นแล้วก็อดเวทนาไม่ได้

ที่ตั้งของบ้านผมและออมอยู่ภายในซอยแห่งหนึ่ง มีทางแยกเล็กๆ เป็นทางเดินแยกเข้าบ้านของเรา สองข้างทางเป็นต้นหญ้าที่สูงจนเกือบจะเลยหัว และที่ปากทางแยกมีศาลพระภูมิเล็กๆ เก่าแก่สภาพชำรุดทรุดโทรมตั้งโดดเด่นอยู่ ชาวบ้านกล่าวว่า นั่นเป็นศาลพระภูมิร้าง ที่ขาดการเซ่นไหว้มานานแล้ว

จุดกำเนิดของเรื่องเกิดขึ้นในบ่ายวันหนึ่งขณะที่ผมนั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในบ้าน ก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกดังมาจากบ้านของออม จับใจความได้ว่าออมทะเลาะกับแม่ของเธอแต่จะด้วยเรื่องอะไรนั้นได้ยินไม่ถนัด เสียงโครมครามสลับกับเสียงร้องของออม แสดงว่าเธอคงโดนแม่เล่นงานเอาอย่างหนัก

เสียงดังกล่าวดังอยู่ครู่ใหญ่จากนั้นก็ได้เงียบลง เวลาผ่านไปจนกระทั่งเย็น ผมก็ได้ยินเสียงของชาวบ้านแถบนั้น พูดคุยกับแม่ของออมว่าให้ไปดูออมที เห็นเธอนั่งก้มหน้าเงียบอยู่ที่ศาลพระภูมิทางแยก พูดคุยด้วยเท่าไรเธอก็ไม่ยอมพูดด้วย นั่งก้มหน้าเงียบอยู่เช่นนั้น

ชาวบ้านพากันเป็นห่วง เพราะเห็นว่าค่ำมืดแล้วจึงได้นำความมาบอกกับแม่ของเธอ ให้ได้รู้ จากเสียงแม่ของออม พอจะมีความเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน จึงได้ออกไปพร้อมกับชาวบ้าน
เพื่อนำตัวเธอกลับบ้าน ขณะนั้นทั่วบริเวณนั้นเริ่มมืดครึ้มอยู่ในระหว่าง 6 โมง ถึง หนึ่งทุ่ม

ครู่ใหญ่ผมก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังลั่นไปทั่วบริเวณ จึงเดินออกไปดูหน้าบ้าน ก็เห็นแม่ของออมรวมทั้งชาวบ้าน 5-6 คน กำลังฉุดกระชากลากออมอยู่อย่างชุลมุน เพราะออมดิ้นรน ขัดขืนปากก็ด่าทอใครต่อใครวุ่นวายไปหมดผิดไปจากออมคนเดิมที่ผมรู้จัก เพราะออมจะเป็นคนเรียบร้อยว่าง่าย ผิดกับตอนนี้ดูเธอแข็งกร้าว เกรี้ยวกราด แข็งกระด้างพิกล
ที่สำคัญเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากปาก ฟังดูแหบห้าว และหยาบคายสิ้นดี

แม่ของออมเห็นผู้เขียน จึงได้ตะโกนให้เข้าไปช่วยเพราะออมเกิดมีพละกำลังอย่างเหลือเชื่อ สะบัดชาวบ้านที่เป็นผู้หญิงหลายคนล้มลุกคลุกคลานลงไปที่พื้นอย่างน่าประหลาด

“ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ครับคุณป้า” ผมตะโกนถาม ขณะที่ใช้มือรวบแขนของออมไว้

“สงสัยผีเข้า” แม่เธอพูดหน้าตาตื่น ออมพยายามดิ้นรนด่าทอชาวบ้านไม่หยุดปาก

“ปล่อยกู ปล่อยกู พวกมึงอย่าเสือก อีเวรพวกนี้”

ผมรู้สึกว่า ออมจะมีเรี่ยวแรงผิดมนุษย์ผู้หญิงทั่วไป หลายครั้งที่ผมต้องเซถลา เพราะสู้แรงออมไม่ได้

เมื่อเข้ามาถึงภายในบ้านพวกเราช่วยกันตรึงร่างออมไว้ในลักษณะแผ่หรา แม่ของออมเอ่ยถามขึ้น ว่าเป็นใครมาจากไหน ออมแยกเขี้ยว มองหน้าแม่ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ประดุจสีเลือดก่อนที่จะหลุดปากออกมาด้วยคำพูดที่แหบพร่า ฟังหน้ากลัว

“กูอยู่ที่ศาลร้างนั้น นังนี่(หมายถึงออม) มันนั่งร้องไห้คร่ำครวญว่ามันไม่อยากอยู่ มันอยากตาย กูสงสารมันกูจะเอามันไป” พูดจบร่างออมเกิดการสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ก่อนที่จะสะบัดแข้งขาเล่นเอาหัวทิ่มหัวตำไปตามๆกัน

แม่ของเธอพยายามอ้อนวอนอย่างไร เจ้าปีศาจก็สิ่งร่างออมอยู่ก็ไม่ยอมออกท่าเดียวบอกแต่ว่าจะเอาไปให้ได้ ขณะที่เหตุการณ์ใกล้จะถึงวิกฤต น้องชายผมก็โผล่เข้ามาในบ้าน ทันทีที่ผมเห็นลูกประคำที่น้องชายห้อยอยู่ จึงบอกให้เขาถอดพวงประคำออก และนำไปสวมที่คอของออม

ในทันใด ออมผวาสุดตัว กรีดเสียงร้องออกมาราวกับเสียงของควายถูกเชือด ร่างของเธอกระตุกอยู่ 2 ถึง 3 ครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป เหตุการณ์จึงสงบลงด้วยดี

พอเธอฟื้นคืนสติก็ได้เล่าให้พวกเราฟังว่า ขณะที่นั่งร้องให้อยู่ที่ข้างศาลนั้น อยู่ๆ ก็เห็นเงาดำๆ วูบเข้ามาหาและก็ไม่ได้สติตั้งแต่ตอนนั้น

จากการบอกเล่าของชาวบ้าน เชื่อว่าปีศาจตนนั้นคงเป็นวิญญาณที่เร่ร่อนมาจากแห่งอื่นเมื่อมาพบศาลร้างเข้า จึงถือโอกาสเข้าสิงสถิตย์อยู่ภายในศาลแห่งนั้นและเป็นคราวเคราะห์ของออมที่ดันไปนั่งร้องให้อยู่ภายในบริเวณนั้น

เมื่อปีศาจตนนั้นเห็นว่าจิตใจของออมกำลังอยู่ในระหว่างที่อ่อนแอจึงได้เข้าสิงสู่ เพื่อสำแดงเดชให้ชาวบ้านได้รู้เห็น จะได้ไปเซ่นไหว้ตน ซึ่งก็นับว่าได้ผล เพราะต่อมาก็มีชาวบ้านนำของไปเซ่นไหว้ไม่ได้ขาดแม้แต่ออมเองรวมทั้งแม่ของเธอด้วย

แล้วแถวบ้านคุณ มีศาลร้างบ้างไหมครับ ถ้ามี…ระวังจะเจออย่างออม

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *