เกิดจากปากเสีย

ประสบการณ์สยองขวัญ

สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นนักศึกษาปี 1 ในมหาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ แต่ที่จะเล่าให้ฟังไม่ใช่ ประสบการณ์ในมหาลัยนะค่ะ แต่เป็นประสบการณ์ตอนเรียนอยู่ชั้นมัธยมที่จังหวัดนครสวรรร์

จริงๆแล้ว บ้านดิฉันอยู่ที่จังหวัดเพชรบูรณ์ ดิฉันเลยต้องมาอยู่หอพัก หอพักที่ดิฉันอยู่เป็นหอพักสตรี จึงทำให้ดิฉันมีแต่เพื่อนๆผู้หญิงเป็นส่วนใหญ่ ส่วนตัวดิฉันเองมีนิสัยที่ชอบทำอะไรแบบสนุกไปวันๆ ชอบหวกกฏของหอพักเป็นประจำ หนีเที่ยวไปเดินห้าง ไปตามเทศกาลที่จังหวัดเขาจัดขึ้น

ซึ่งหอพักมีกฏระเบียบให้นักเรียนเข้าหอพักห้ามเกินเวลา 18.00 น. แต่ดิฉันก็ไปกับเพื่อนที่หอแล้วกลับเกินเวลาอยู่ประจำ แต่ผู้ดูแล หอพักก็เอาผิดดิฉันไม่ได้ เพราะดิฉันจะเอาตัวรอดไปได้ทุกครั้ง จนผู้ดูแลตั้งชื่อ ดิฉันว่า ปลาไหล

และแล้วก็มาถึงวันเกิดเหตุที่ดิฉันไม่มีวันลืมเลย หลังจากการเรียนของวันสิ้นเดือนจบลงเจ้าของหอพักให้ดิฉันแล้วเพื่อนพาน้องๆ ไปตัดผมเพราะว่าพรุ่งนี้อาจารย์จะตรวจ พอทุกคนตัดผมเสร็จแล้วก็ประมาณเวลา 19.30 น. เป็นเวลาที่รถประจำทางที่ผ่านหน้าหอพักหมดพอดี ดิฉันจึงเหมารถจากทางอีกด้านหนึ่งซึ่งเป็นทางด้านหลังหอพักแล้วทางรถผ่านทาง เดียวคือทางวัดซึ่งติดกับหอพักแล้วทางเข้าหอพักเป็นทางแคบๆ แล้วมึดมาก

ซึ่งรถที่เราเหมามา เขาไม่เข้าไปส่ง เราต้องเดินเข้าประมาณ 100 เมตร ขณะที่เราผ่านวัดวันนั้นมีงานศพที่กำลังเตรียมตัวจะสวดอภิธรรมตามประเพณี ความนึกสนุกของดิฉันก็เกิดขึ้น ดิฉันได้ร้องทักเจ้าของงานคือคนที่นอนในโลงสี่เหลี่ยมนั้น ว่า

“สวัสดีค่ะ” แล้วยกมือไหว้

หลังจากนั้นเพื่อนๆ ได้ร้องทักว่า อย่าพูดแบบนี้เดี๋ยวเขาก็ตามมาหรอก แต่ดิฉันไม่ฟังแล้ว ยิ่งสนุกไปกันใหญ่เพราะรถที่นั่งมาเป็นใจดับไฟ ทำให้ที่รถมึดมากแล้วทุกคนก็กรี๊ดกันเสียงดังมาก ดิฉันหัวเราะดังลั่น

พอรถจอดที่จุดที่เราต้องเดินไป มีคนเล่นผีถ้วยแก้วอยู่ ดิฉันก็ร้องทักว่าเล่นไม่ชวนเลยนะ แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นคือเพื่อนๆ พากับว่าฉันว่าเดี๋ยวก็เจอดีหรอก

แต่ดิฉันยังไม่เลิกสนุก ดิฉันวิ่งก่อนใครแล้วบอกว่ามีใครก็ไม่รู้อยู่บนกำแพงวัด เพื่อนๆพากันร้องกรี๊ด แต่ดิฉันหัวเราะชอบใจ

แล้วพอเราเข้าถึงหอพักต่างก็พากันแยกย้ายไปอาบน้ ำดิฉันก็ไปอาบน้ำเช่นกัน แต่ห้องที่ดิฉันจะอาบมีคนอาบอยู่ ดิฉันจึงต้องต่อคิวโดยเอาพาเช็ดตัวพาดไว้ที่ขอบห้องน้ำ แต่พอดิฉันเงยหน้าขึ้นไปจะพาดผ้าสิ่งที่ฉันห็นคือ ภาพผู้ชายมองลงมาที่ฉันแล้วยิ้ม

หลังคาห้องน้ำจะมีกระเบื้องใสอยู่แผ่นหนึ่งจึงทำให้ฉันเห็นชัดขึ้น ดิฉันร้องกรี๊ดอย่างดังแล้วตัวสั่นมาก เพื่อนสนิทฉันมากอดฉันไว้แน่นแล้วร้องไห้ พอเพื่อนดิฉันสวดมนต์ดิฉันก็หายตกใจแล้วเล่าให้เพื่อนฟัง

เพื่อนๆ จึงไปขอธูป ผู้ดูแลหอพักมาให้ไหว้พระแล้วขออโหสิกรรมให้กับศพที่วัดและคนที่เล่นผีถ้วยแก้วอยู่

วันรุ่งขึ้นเพื่อนดิฉันพาดิฉันไปที่วัดที่งานศพนั้น ดิฉันตกใจมาก เพราะสิ่งที่เห็นคืองานศพของผู้ชาย แล้วหน้าตายังคล้ายกับที่ดิฉันเห็นเมื่อคืนอีก ดิฉันถามคนที่มางานบอกว่าเป็นศพที่เกิดอุบัติเหตุรถคว่ำตายเมื่อคืนนี้เอง ทำให้ดิฉันช็อคไปชั่วขณะ

แล้วดิฉันก็ได้ไหว้ศพเพื่อขออโหสิกรรม ต่อจากนั้นมาดิฉันไม่เคยทักอะไรหรือเล่นอะไรแบบนี้อีกเลย

จากคุณ ชวลา