สัมภเวสี

ประสบการณ์สยองขวัญ

โหน่งเป็นเพื่อนสนิทของผม เขาอาศัยอยู่ที่วัดแถวสะพานควาย มีหลวงพ่อเป็นคนคอยส่งเสียให้เล่าเรียน

วันหนึ่งที่วัดมีงานประจำปีโหน่งชวนผมไปเที่ยวและนอนค้างที่วัด วันรุ่งขึ้นค่อยไปโรงเรียนพร้อมกัน

คืนนั้นหนังกลางแปลงเลิกประมาณตี 2 ภายในงานคนเริ่มทยอยกลับกันแล้ว ผมกับโหน่งพากันกางมุ้งนอนตรงระเบียงกุฏิเพราะในกุฏิมีแต่พระนอน

พอหัวถึงหมอนผมกับโหน่งก็หลับสนิท ประมาณตี 3 ผมก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะ เสียงกรีดร้อง ผมรู้สึกกลัวมากเอาผ้าห่มคลุมโปง แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงกวาดสายตาไปยังต้นเสียงซึ่งข้างๆ กุฏิที่พวกเรานอนอยู่ ซึ่งติดกับคลอง

ผมแว่วเสียงหวีดร้องดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงน้ำดังจ๋อมๆ ผมรีบแนบตากับมุ้งดูด้วยความอยากรู้ผสมกับความกลัว

ทันใดนั้นผมก็ต้องนอนตัวแข็งทื่อ เพราะเห็นคล้ายๆ ต้นไม้สูงมากเห็นแบบตะคุ่มๆ แล้วร่างนั้นค่อยๆ ขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ผมต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นชัดเจนว่าเงาตะคุ่มๆ ที่เดินตามริมคลองเข้ามานั้น เป็นตัวอะไรซักอย่างที่มีรูปร่างสูงใหญ่มาก มีขายาวมากแต่เล็กๆ ลีบๆ เดินตามคลองไป-มา ผมพยายามปลุกโหน่งให้ตื่นขึ้นมาดู แต่ทำยังไงโหน่งก็ไม่ยอมตื่น

พอตอนเช้าผมก็เล่าเหตุการณ์ที่เจอให้หลวงพ่อฟัง ท่านบอกว่านั่นแหละคือเปรต เขามาขอส่วนบุญ เป็นเรื่องธรรมดาเพราะคนจะเห็นบ่อยมาก ทางศาสนาเรียกว่า “สัมภเวสี”